Με τον όρο υδροπονία εννοούμε κάθε καλλιέργεια φυτών που γίνεται σε οποιοδήποτε υπόστρωμα, εκτός του εδάφους ή εδαφικών μιγμάτων.
Η τεχνική αυτή έχει ξεκινήσει σε επαγγελματική κλίμακα εδώ και 45 χρόνια περίπου και χρησιμοποιείται κατά κόρον σήμερα σε όλες τις βόρειες χώρες της Ευρώπης (Ολλανδία, Δανία, Αγγλία κ.λπ.), στις θερμοκηπιακές καλλιέργειες.
Δύο είναι οι βασικές κατηγορίες υδροπονικών καλλιεργειών. Αυτές που γίνονται πάνω σε νερό (N.F.T.) κι αυτές που γίνονται πάνω σε αδρανή υποστρώματα (πετροβάμβακας, περλίτης κ.λπ.).
Οταν λέμε αδρανές υπόστρωμα, εννοούμε ότι δεν περιέχει και δεν παρέχει καθόλου θρεπτικά στοιχεία στα φυτά.
Αυτή ακριβώς είναι η μοναδική διαφορά της υδροπονίας από την υδρολίπανση. Στην υδρολίπανση ένα μέρος των θρεπτικών στοιχείων λαμβάνουν τα φυτά από το έδαφος και το υπόλοιπο από το παρεχόμενο θρεπτικό διάλυμα, ενώ στην υδροπονική μέθοδο όλα τα θρεπτικά στοιχεία που χρειάζεται η καλλιέργεια χορηγούνται με τη μορφή θρεπτικού διαλύματος.
Τα υδροπονικά συστήματα διακρίνονται σε κλειστά, όπου το θρεπτικό διάλυμα ανακυκλώνεται, και σε ανοιχτά, όπου το ποσό θρεπτικού διαλύματος που περισσεύει από την άρδευση (περίπου 10-15%), χάνεται στο έδαφος.
